Artikel 5... Rummikub, seks en schoonmoeders; het leven van een importbruid

Importbruiden stonden midden juni ineens volop in het nieuws. Minister Eberhard van der Laan vindt dat er een stop moet komen op deze vorm van immigratie. De bruiden zorgen voor een grote druk op het integratiebeleid van Nederland. Verdonk, ex-minister van Integratie, verscherpte de regels tijdens haar regeerperiode, maar nu blijkt het aantal importpartners toch weer toegenomen. In Tilburg vond een discussie/debatavond plaats met Hulya Cigdem, importbruid uit Turkije. Daar moest ik over schrijven!

Omdat het thema lekker actueel is, past het artikel eigenlijk overal. Het zou in de Nrc Next kunnen, Volkskrant, De Pers of in Brabants Dagblad, of door bijvoorbeeld GPD in de regionale kranten gepubliceerd. Ik wil met het artikel een beeld schetsen van de 'discussiegevoelens' die avond. Er waren vier sprekers, maar ik heb ervoor gekozen er maar twee verder te belichten: degene met de (eerlijk gezegd) interessanste verhalen.

Het artikel is uitgewerkt voor 'web'. Tussenkoppen geven de indeling en onderwerpen aan, de chunks zijn best lang, maar leesbaar en de inhoud is bij elkaar passend. Ik heb ervoor gekozen om te linken naar een review van het boek van Cigdem, en niet zoals ik bij het filmartikel had gedaan, hier nog een review bij te plaatsen. Het moet lezen alsof je erbij was die avond en ik wil dat de lezer meer komt te weten over importbruiden en de taboes waarmee ze te maken krijgen. Het is een soort van mix geworden tussen achtergrond/verslag en interview. Het leest als een interview, het biedt achtergrond maar van oorsprong is het een verslag. Is dat niet verwarrend? Nee, ik denk dat de lezer zo goed in het verhaal is getrokken. Bovendien zou je voor de verschillende media het verhaal wel zo kunnen uitwerken dat het meer past bij het medium (bijv. interview voor regionale krant, meer achtergrond voor landelijke kranten).

Omdat ik iemand wilde vragen voor inhoudelijke feedback over dit onderwerp (dus niet de vorm bespreken, maar simpelweg de inhoud van het artikel) vroeg ik Thomas Lundberg, de hoofdredacteur van NL Next/Maroc.NL. Dit is toch een van mijn vaste freelance plekken en Thomas is bekend met mijn schrijfstijl en onderwerpkeuzes.

Simone Driessen beschrijft op een effectieve manier de machteloosheid van vrouwen en jonge meisjes die in deze situatie terechtkomen, de eeuwige strijd om alleen maar als gelijke behandeld te worden. Door de echtgenoot én door de vrouwen in de familie van de echtgenoot.
Ze valt met de deur in huis en beantwoordt meteen de vraag die velen hebben: Ís het daadwerkelijk ook zo slecht als importbruid, of is dat weer een vooroordeel over de stereotype "zwakke Islamitische vrouw"?
'Je hebt ons toch niet zwart gemaakt he?' Vroeg ze aan me. Hoe vind je het dan als importbruid, vroeg ik haar. 'Vreselijk'. Nou, zo heb ik het ook beschreven”.
Dit zet meteen de toon van het artikel. In het stuk "Mannen mogen vreemdgaan" heeft ze één van de betere omschrijvingen die ik heb gelezen over de dubbele moraal van sexualiteit in sommige islamitische gemeenschappen. De absurditeit ervan en de zwarte humor die eigenlijk de enige zinnige reactie kan zijn behalve woede komen duidelijk naar voren.
Een ander voorbeeld van dubbel moraal die Simone aankaart is dat mannen een bruid willen uit het land van herkomst omdat ze daar beter opgevoed worden, over hun eigen opvoeding maken ze zich niet druk. Een vrouw uit Marokko of Turkije is automatisch aan haar man overgelaten vanwege haar taal en cultuurachterstand, de relatie zal zelden evenwichtig zijn of worden. Simone citeert Hulya Cigdem, zelf een importbruid, die zegt dat ze tegen het zoeken van een partner is uit herkomstlanden. Cigdem komt niet met een magische oplossing om het aantal importbruiden verder naar beneden te krijgen, maar noemt een hoogst realistische en nuchtere aanpak: het aanpassen van de regels.

Nou, hele inhoudelijke feedback van Thomas. Hij haalt aan wat hij in het stuk ziet en hoe hij het opvat, en laat dat nou op de juiste manier zijn zoals ik het artikel heb willen over laten komen.

Artikel twee... Macro: rap met een rock 'n roll attitude

Het artikel is niet online te vinden, maar in N@tschool. De reden hierachter? Dit is het interview met Macro, zoals al eerder te lezen viel, moet het nog verschijnen in het jubileumboek van Pop-Ei. Ik respecteer de opdrachtgevers wens dat het interview daarom nog niet online verschijnt. Misschien triggert dit feedbackstukje wel...

Het artikel is geschreven voor het jubileumboek van Pop-Ei, het Eindhovens muziekplatform/collectief/zaaltje. In opdracht dus van iemand volledig buiten de schoolmuren en nog wel voor een boek (competentie 10!). Nu werk ik vaker voor opdrachtgevers, maar dat zijn dan kranten, tijdschriften of e-zines, ik heb nog niet meegewerkt aan een boek. De invalshoek en het onderwerp lagen dus al vast: een link met Pop-Ei en het verhaal van de muzikant centraal stellen. De uitwerking is zelf gekozen, ik koos voor de mengvorm.

Macro is een rapper in de stad van de Rock 'n Roll, reden genoeg om hem de vreemde eend in de bijt te noemen in dit boek en in de Eindhovense muziekscene. Dat kwam ook naar voren in de feedback van de docent. Ik leverde het interview in en kreeg het terug met 9 opmerkingen, geen slechte score. Waar zaten de 'missers'? Het waren vooral taalkundige zaken: zinnen die niet 'doorlopen' en hier en daar kon de woordkeuze beter of passender volgens de docent. Zo gezegd, zo gedaan. Ik speelde in het interview heel erg met het idee om niet te vaak 'vertelt hij, zegt hij etc.' te noemen, dus zocht ik naar alternatieven. Ik goochelde wat met alternatieven en presteerde het zelfs om 'biecht hij op' te schrijven in mijn interview. Niet dat het zo dramatisch was, maar de rapper hoefde niet te biechten tijdens mijn interview, dus kwam die toevoeging niet tot zijn recht. Dan vind ik het begrijpelijk dat me dat aangerekend word:)

De intro van het stuk had ik heel algemeen gemaakt; ik begon met de nederhop centraal te stellen en zo naar de opkomst van Macro in Eindhoven toe te werken. Dat kon beter andersom volgens de docent. Ik moest juist de 'vreemde eend in de bijt' direct introduceren, dat trekt de lezer meteen het verhaal in. En dat klopt, in de versie die nu in N@tschool staat, is deze feedback toegepast.

Het artikel is in tijdschriftvorm uitgewerkt, het is niet als webverhaal bedoeld. Waarom wil ik dan toch dit laten zien voor het afstuderen? Omdat de verwerking die ik na de feedback heb toegepast goed is, het interview leest lekker: de ordening en de selectie van onderwerpen is goed verlopen. Bovendien is dit verhaal echt voor een 'opdrachtgever van buiten' gemaakt, die ook wekelijks met ons kwam kletsen over de voortgang en de inhoud en de aanpak etc... De keuze dat ik Macro ging interviewen kwam ook van de opdrachtgever.

Wat is er nog meer bijzonder? Muziekinterviews zijn moeilijker dan iedereen denkt. Als je een artiest moet interviewen, moet je hem zijn verhaal kunnen laten doen, maar origineel zijn met je vraagstelling. Nu merk je dat bij dit verhaal nog niet zo en is Macro niet de meest 'doodgeinterviewde' artiest, maar steeds dezelfde vragen gaan vervelen. Je moet heel veel tijd nemen voor het gesprek (het gesprek dat mij dit interview opleverde duurde zeker twee uur, en daarna nog eens een uur - en dan had ik van te voren nog wel een half uur 'gewoon' gekletst en voorkennis uit eerdere interviews-) en op de juiste momenten breken en vragen stellen. Goede popjournalistiek is pittig, zoals ik ook al beschreef in de post over het project Popjournalistiek. De goede verhalen zitten vaak in de details en de grappige/ontroerende quotes, vooral bij muzikanten kun je daarmee een andere kant inslaan bij een interview. Popjournalistiek is een vak apart in de journalistiek, dat je vooral niet moet onderschatten.

Artikel één...Shop 'till you drop!

Spannend! Vandaag was ik even op de FHJ om feedback te krijgen op een artikel voor het 'Afstuderen'. Ik studeer af in de web-richting, maar wil ook de Tijdschriftrichting niet vergeten, dus probeer ik beide zo goed en veel mogelijk te combineren. Het verhaal dat ik vandaag besprak met de docente is daar een voorbeeld van.

Shop till you drop schreef ik voor NL Next, het webmagazine van Maroc.NL (inderdaad, mijn oude stageplek). De doelgroep: multiculti jongeren, leeftijd tussen de vijftien en dertig. Het artikel gaat over het kleedgedrag en de kledingkeuze van jonge moslima's: houden ze daarbij rekening met hun religie? Charlotte Corstanje, afgestuurd aan het Amsterdam Fashion Institute, deed daar in opdracht van het ISIM onderzoek naar. Uit haar onderzoek kwam naar voren dat jonge moslima's wel degelijk rekening houden met religie in hun kledingkeuze, en Corstanje onderscheidt daarin vijf modetypes. Bekijk de presentatie maar die bij het artikel is geplaatst. Natuurlijk ben ik zelf de straat op gegaan om te kijken of ik dezelfde conclusie als Corstanje kon trekken. Ik benaderde drie moslimmeiden die er hip uitzagen en stelde hun de vraag waar ze shopten en of ze rekening hielden met het geloof bij hun aankopen. Het resultaat kun je teruglezen in het artikel natuurlijk;)

Omdat er vanuit NL Next een grote vrijheid wordt gegeven aan de verhalen en de uitwerking was ik een beetje bang dat dit niet bij de strakke (geleerde) webregels zou passen. Maar: zijn regels er niet om gebroken te worden? Bovendien was het voor NL Next en niet in opdracht van de FHJ geschreven.
Normaal gesproken is je webtekst opgebouwd uit een stuk of 8 chunks maximaal, van 50 woorden. Tussenkoppen geven aan waar je chunk over gaat en beeldmateriaal kan ook een deel van het verhaal vertellen. Bij NL Next liggen de verhalen gemiddeld rond de 800 woorden, een behoorlijke grootte voor een webverhaal, maar 'klein' voor een tijdschriftverhaal. Daarbij zijn niet alle artikelen altijd voorzien van tussenkoppen, iets dat juist de leesbaarheid bevordert. De feedback die ik kreeg op mijn tussenkoppen was dat ik ze goed zakelijk had gehouden, zo screen je het artikel beter.
Ook het youtubefilmpje (de slideshow) is een goede aanvulling op het artikel. Zo is het overzichtelijk en duidelijk, en dat leest prettig. Nou: prettige feedback!

Ik vond het ook fijn om de mogelijkheden te bespreken van het artikel: bijvoorbeeld een poll toevoegen of een wedstrijd eraan koppelen door meiden foto's in te laten sturen van 'goed geklede' moslima's. Hele leuke ideetjes. Ik zet ze op mijn eigen weblog-uitwerking erbij, daar kan het wel en dat zijn ook de pluspunten van internet: interactiviteit.
Had het artikel nog ergens anders gepast? Ja, vind ik wel: Girlz, Fancy of (iets aangepast natuurlijk) Viva zouden er ook iets mee kunnen. Fashion interesseert de meeste meiden, en het is mooi meegenomen als je nog iets bijleert over religie en mode. Als je dieper op het onderzoek was ingegaan had het verhaal ook niet misstaan in De Pers of Nrc Next, dan is het iets zakelijker, maar de jonge doelgroep zou dit interessant vinden.

De vorm waarin ik het verhaal heb uitgewerkt is niet de meest standaard vorm voor het web, daarin kenmerkt het verhaal zich in tijdschrift. Ik had bijvoorbeeld ook de uitwerking kunnen doen in de vorm van vraag-antwoord interview of de reportage van de drie meiden alleen met foto's vast kunnen leggen of in een schema. Maar ook bij dit punt is de vrijheid van internet groot, ik zoek naar de grens tussen webmagazine en een gewoon magazine... en die is heel vaag, waardoor je heel veel vrijheid kan toekennen aan je artikel.

Kortom: ik kan met een gerust hart dit artikel laten zien op mijn afstudeerassesment:) En verantwoorden waarom. Waarom ik het wil laten zien? Het onderzoek is hard nieuws, maar zachter uitgewerkt. Het verhaal leest lekker en je leert iets bij, namelijk over de combinatie van religie en mode bij jonge moslima's. Meer achtergrond weten of het plan van aanpak inkijken? Daar is N@tschool voor. En zo staat ie nu online op mijn blog.